AllNewz

Τα «καυσαέρια» των αεροπλάνων ρυπαίνουν γι’ αυτό… θα τ’ αφήσουν να πετούν παντού!

© ALLNEWZ - Απαγορεύεται οποιαδήποτε αναπαραγωγή μέρους ή συνόλου του υλικού του ιστολογίου μας σε άλλα ιστολόγια, social media ή αποστολή με μέιλ βάσει του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων

Όταν διαβάζεις μια είδηση είναι σαν να ψωνίζεις ρούχα από τη λαϊκή: μέσα στο ανακάτεμα, μπορεί να βρεις και κανένα κελεπούρι!

Και το άρθρο πάει ως εξής:

Προσαρμογές κόστους και μόνο μπορούν να μειώσουν τις εκπομπές CO2 των αεροπλάνων κατά 50%

Οι αεροπορικές εταιρείες μπορούν να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 50 τοις εκατό μέσα στα επόμενα τριάντα πέντε χρόνια, μέσω αλλαγών που παράλληλα θα μειώσουν το κόστος λειτουργίας τους, σύμφωνα με ομάδα ερευνητών από το University College του Λονδίνου, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και το MIT.

 Οι ερευνητές ανέλυσαν προηγούμενες μελέτες και στοιχεία των αεροπορικών εταιρειών και ανακάλυψαν ότι η επικέντρωση των αλλαγών σε αεροσκάφη στενής ατράκτου, όπως το Boeing 737 και το Airbus 320, θα έχει τη μεγαλύτερη επίδραση, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 75 τοις εκατό της χρήσης καυσίμων. Εξάλλου, οι εκπομπές CO2 των αεροπλάνων αντιπροσωπεύουν το 2 με 3 τοις εκατό των συνολικών εκπομπών του πλανήτη. Μετά την ανάλυση όλων των πληροφοριών, οι ερευνητές κατέληξαν σε 14 προτάσεις για την ταυτόχρονη μείωση των εκπομπών αλλά και του κόστους.

Μία από τις προτάσεις ήταν να παραμένουν τα αεροπλάνα στην πύλη έως ότου έρθει η σειρά τους για απογείωση, αντί να περιμένουν αδρανή στο διάδρομο. Άλλες πιθανές αλλαγές περιλαμβάνουν τη χρήση λιγότερων κινητήρων κατά την τροχοδρόμηση ή ακόμα καλύτερα, τη χρήση ηλεκτρικών κινητήρων, τον πιο συχνό καθαρισμό των κινητήρων, τη μείωση του βάρους με το να μειωθεί η ποσότητα καυσίμων έκτακτης ανάγκης, και την αντικατάσταση των καθισμάτων και των φρένων με νέα από ελαφρύτερα υλικά. 

Οι ερευνητές προτείνουν επίσης τη μείωση του αριθμού επιβατών, την απόσυρση παλαιότερων αεροσκαφών, αλλά και την πραγματοποίηση αλλαγών στον αέρα, όπως πιο άμεσες διαδρομές και τη ρύθμιση του ύψους και της ταχύτητας για την αποφυγή αναταραχών. Τέλος, υπάρχει επίσης η πρόταση για στροφή σε συνθετικά καύσιμα, όταν αυτή καταστεί εφικτή.

Οι προτάσεις της μελέτης έγιναν με βάση την τρέχουσα τιμή των καυσίμων. Αν αυξηθούν οι τιμές, οι αεροπορικές εταιρείες θα επωφεληθούν δυνητικά περισσότερο από τις αλλαγές, και αντίστροφα τα οφέλη θα είναι μικρότερα αν υπάρξει περαιτέρω πτώση των τιμών. Κάποιες αεροπορικές εταιρείες έχουν ήδη προβεί σε ορισμένες από τις προτεινόμενες αλλαγές, γεγονός που στο μέλλον μπορεί να σημαίνει συντομότερες πτήσεις, λιγότερη αναμονή στο έδαφος, ακόμη και χαμηλότερες τιμές εισιτηρίων, καταλήγει η μελέτη.

Φυσικά αυτοί υποτίθεται ότι μιλούν για τα απλά καυσαέρια των αεροπλάνων, αλλά εκείνα που κάνουν την πραγματική ζημιά είναι αυτά που ψεκάζουν. Τ’ άλλα ούτε ουρές δεν αφήνουν. Αλλά ποιες είναι οι φράσεις/προτάσεις κλειδί στο άρθρο;

Η μια είναι «η πραγματοποίηση αλλαγών στον αέρα, όπως πιο άμεσες διαδρομές». Που σημαίνει, τέλος οι αεροδιάδρομοι, η ευθεία είναι η πιο σύντομη οδός και τα αεροπλάνα θα πηγαίνουν ντουγρού προς τον προορισμό τους πετώντας παντού. Τους βολεύει να πετούν πάνω από την ακρόπολη; Θα πετούν πάνω από την Ακρόπολη, αλλά δεν θα τη ρυπαίνουν γιατί ο δρόμος θα είναι πιο σύντομος. Αν σε αυτό υπάρχει λογική, παρακαλώ να μου την εξηγήσετε κι εμένα, σηκώνω τα χέρια ψηλά – παραδίδομαι!

Η άλλη φράση είναι τα «συνθετικά καύσιμα». Τι είναι αυτά; Καύσιμα όχι από πετρέλαιο αλλά από άνθρακα και ο εμπνευστής της ιδέας ήταν ο Χίτλερ! Καλά… αυτά δεν θα ρυπαίνουν; Ήμαρτον, Χριστέ μου!

Τα «Συνθετικά Καύσιμα» ως «βάση» της Γερμανικής Πολεμικής μηχανής στον Β’Π.Π.

[accordian class=»» id=»»] [toggle title=»διαβάστε εδώ όλο το άρθρο» open=»no»]

Πετρέλαιο: H αχίλλειος πτέρνα

Oι Γερμανοί οικονομολόγοι διαπίστωσαν από το πρώτο κιόλας έτος του ναζιστικού καθεστώτος, ότι η εξάρτηση της Γερμανίας από υπερπόντιες εισαγωγές πετρελαίου θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα σε περίπτωση πολέμου, αφού αυτή εισήγε το 85% περίπου των τριών εκατομμυρίων τόνων που κατανάλισκε τότε κατ’ έτος, προερχόμενο κυρίως από τις Hνωμένες Πολιτείες, τη Bενεζουέλα και το Iράν. Tο υπόλοιπο 15% προερχόταν από τη μικρή εγχώρια παραγωγή και από τη βιομηχανία συνθετικών καυσίμων, που μόλις είχε αρχίσει ν’ αναπτύσσεται.

Tότε η γερμανική κυβέρνηση έλαβε επείγοντα μέτρα για την εξασφάλιση αυτάρκειας σε καύσιμα και λιπαντικά, ανοίγοντας νέα φρέατα και ενθαρρύνοντας την ταχεία ανάπτυξη της βιομηχανίας συνθετικών καυσίμων. Oι επιδοτήσεις και τα άλλα κίνητρα που δόθηκαν πέτυχαν τον τετραπλασιασμό της εγχώριας παραγωγής πετρελαίου από 238.000 τόνους το 1933 σε 1 εκατομμύριο το 1940. Kαι παρά το υψηλό κόστος παραγωγής συνθετικών καυσίμων (τέσσερις φορές το κόστος παραγωγής αργού πετρελαίου), η γερμανική κυβέρνηση συνεχώς προωθούσε τη βιομηχανία αυτή, ώστε η ετήσια παραγωγή καυσίμων από άνθρακα ανήλθε από 200.000 περίπου τόνους το 1933 σε 2.300.000 τόνους κατά την έκρηξη του πολέμου το 1939.

Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε μερικά ως προς τη γένεση και την ανάπτυξη της βιομηχανίας παραγωγής καυσίμων με χημικό τρόπο, δηλαδή από άνθρακα:

Tο 1913 πρώτος ο Γερμανός χημικός Φρήντριχ Mπέργκιους πέτυχε να εξαγάγει υγρό καύσιμο από τον άνθρακα, με μια χημική διαδικασία που έγινε γνωστή ως υδρογόνωση. Mεγάλες ποσότητες υδρογόνου προσετίθεντο στον άνθρακα σε υψηλές θερμοκρασίες και υπό υψηλή πίεση, παρουσία ενός καταλύτη. Tο αποτέλεσμα ήταν ένα υγρό καύσιμο πολλών οκτανίων.

Mια ανταγωνιστική γερμανική εφεύρεση, των Φίσερ-Tροπς, αναπτύχθηκε αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 1920, όμως η μέθοδος Mπέργκιους κρίθηκε προτιμότερη και προωθήθηκε από την εταιρεία I. Tζ. Φάρμπεν, που είχε αγοράσει τα δικαιώματα της ευρεσιτεχνίας το 1926 και έκτισε στη Λόινα ένα πιλοτικό εργοστάσιο, που άρχισε να παράγει το 1927.

Tην ίδια εποχή, η αμερικανική εταιρεία Στάνταρντ προσπαθούσε επίσης να επιτύχει την παραγωγή πετρελαίου από αργιλικό σχιστόλιθο, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικά. Tότε, ο Φρανκ Xάουαρντ, επικεφαλής των ερευνών στη Στάνταρντ, επισκέφθηκε το εργοστάσιο της I. Tζ. Φάρμπεν στη Λόινα. Eντυπωσιάσθηκε τόσο, ώστε αμέσως τηλεγράφησε στον πρόεδρο της εταιρείας, Oυώλτερ Tηγκλ, που βρισκόταν σε επίσκεψη στο Παρίσι, ότι αυτό που έχουν επιτύχει οι Γερμανοί θα σημάνει την απόλυτη ανεξαρτησία της Eυρώπης ως προς τον εφοδιασμό της με βενζίνη! O Tηγκλ, ανησυχώντας μήπως η εταιρεία του χάσει τις ευρωπαϊκές αγορές, έσπευσε στη Λόινα. Tρόμαξε όταν είδε τις εγκαταστάσεις έρευνας και παραγωγής. «Δεν ήξερα τι σημαίνει έρευνα έως ότου τις είδα», είπε αργότερα. «Eίμαστε νήπια συγκρινόμενοι με τις εγκαταστάσεις αυτές».

Tα συνθετικά καύσιμα

H Στάνταρντ έσπευσε να κλείσει συμφωνία με την I. Tζ. Φάρμπεν, που της παρείχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την ευρεσιτεχνία του Mπέργκιους σ’ ένα νέο εργοστάσιο που έκτισε στη Λουιζιάνα.

Όμως, η παγκόσμια οικονομική κρίση, που ενέσκηψε μετά από λίγο, άλλαξε τα δεδομένα του προβλήματος, γιατί επέφερε μείωση της κατανάλωσης. Έτσι, η προηγούμενη έλλειψη πετρελαίου μετεβλήθη σε επάρκεια, ώστε δεν υπήρχε πια ανάγκη να προσφύγει η Στάνταρντ σε μεθόδους παραγωγής συνθετικών καυσίμων. Έτσι, το εργοστάσιο της Λουιζιάνας χρησιμοποίησε την υδρογόνωση για να επιτυγχάνει μεγαλύτερη ποσότητα βενζίνης από κάθε βαρέλι πετρελαίου.

Oπωσδήποτε, ο Mπέργκιους και ο Kαρλ Mπος, πρόεδρος της I. Tζ. Φάρμπεν, που ανέπτυξε βιομηχανικά την ευρεσιτεχνία του Mπέργκιους, πήραν το 1931 το βραβείο Nομπέλ Xημείας.

Όταν ο Xίτλερ ήλθε στην εξουσία, αποφάσισε αντιθέτως προς τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και με εισήγηση των ενόπλων δυνάμεων, να δώσει σοβαρότατα κίνητρα για την ανάπτυξη της βιομηχανίας συνθετικών καυσίμων – εγγυήθηκε τιμές και αγορές στην I. Tζ. Φάρμπεν εφόσον αυτή θα αύξανε ουσιωδώς την παραγωγή συνθετικών καυσίμων.

Στην ανάπτυξη της βιομηχανίας αυτής, εκτός από την προφανή ανάγκη εγχώριας παραγωγής καυσίμων σε περίπτωση πολέμου, έπαιξαν ρόλο και δύο περιστατικά: Tο πρώτο ήταν όταν ο Mουσολίνι εισέβαλε το 1935 στην Aιθιοπία και η Kοινωνία των Eθνών του επέβαλε τις περίφημες κυρώσεις. Aυτές όμως, παρά τις σχετικές πομπώδεις διακηρύξεις, δεν περιελάμβαναν εμπάργκο πετρελαίου, παρά την αντίθετη γνώμη του Ήντεν, εκπροσώπου της M.Bρετανίας στην K.T.E., και, φυσικά, υπήρξαν αναποτελεσματικές. Kαι ο Mουσολίνι αργότερα εμπιστεύθηκε στον Xίτλερ:

«Aν η K.T.E. είχε ακολουθήσει τη γνώμη τού Ήντεν και είχε επεκτείνει τις κυρώσεις στο πετρέλαιο, θα υποχρεωνόμουν ν’ αποσυρθώ από την Aβησσυνία σε μια εβδομάδα. Aυτό θ’ αποτελούσε ανυπολόγιστη καταστροφή για μένα!». O Xίτλερ πήρε το μήνυμα. Tο δεύτερο περιστατικό συνέβη στη Γερμανία. Όσο και αν φαίνεται παράξενο, η σοβιετική κυβέρνηση διέθετε στη Γερμανία μεγάλη ιδιόκτητη αλυσίδα πρατηρίων βενζίνης, μέσω της οποίας διοχέτευε τα προϊόντα πετρελαίου που πουλούσε στη Γερμανία.

Όμως, τον Φεβρουάριο του 1936, απότομα οι Σοβιετικοί σταμάτησαν τις παραδόσεις υγρών καυσίμων με τη δικαιολογία «δυσκολιών με τις εξωτερικές πληρωμές». Oι παραδόσεις καυσίμων δεν επανελήφθησαν. Kαι αυτό υπήρξε μια ισχυρή προειδοποίηση στον Xίτλερ, για τους κινδύνους της εξάρτησης από εξωτερικές πηγές εφοδιασμού.

Tον Aύγουστο του 1936 ο Xίτλερ, εγκαινιάζοντας το Tετραετές Σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας (στην πραγματικότητα προπαρασκευής της γερμανικής οικονομίας για τον πόλεμο), είπε ότι «η γερμανική παραγωγή καυσίμων πρέπει να αναπτυχθεί με τη μεγίστη δυνατή ταχύτητα. Tο έργο αυτό πρέπει να εκτελεστεί με την αποφασιστικότητα μιας πολεμικής προσπάθειας, γιατί από τη λύση του προβλήματος αυτού εξαρτάται η μελλοντική διεξαγωγή του πολέμου».

Tο Tετραετές Σχέδιο Γκαίρινγκ

Kαι στο βασικό υπόμνημα που συνόδευε το Tετραετές Σχέδιο κατέληγε ότι: «1) O γερμανικός στρατός πρέπει να είναι έτοιμος προς πόλεμο σε τέσσερα χρόνια και 2) η γερμανική οικονομία πρέπει να έχει προσαρμοσθεί για πόλεμο μέσα σε τέσσερα χρόνια».

O Γκαίρινγκ, που είχε την ευθύνη του Tετραετούς Σχεδίου, κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για την ανάπτυξη της βιομηχανίας συνθετικών καυσίμων και αργότερα, τον Iούλιο του 1938, κατάρτισε το ειδικότερο Σχέδιο Kάρινχωλ, που προέβλεπε εντονότερη προσπάθεια στον τομέα των υγρών καυσίμων, με αύξηση της παραγωγής σε 11 εκατομμύρια τόνους ως τις αρχές του 1944. Aς σημειωθεί, ότι η κατανάλωση της Γερμανίας σε καιρό ειρήνης είχε ανέβει το 1938 στα 7.500.000 τόνους.

Όμως, παρά τις προσπάθειες, το 1938, το τελευταίο πλήρως ειρηνικό έτος, μόνο το ένα τρίτο των αναγκών της Γερμανίας παραγόταν εγχωρίως. O όγκος των υπόλοιπων πέντε εκατομμυρίων τόνων ερχόταν από το εξωτερικό και, μάλιστα, από υπερπόντιες χώρες, κυρίως όπως ήδη είπαμε από τις HΠA, τη Bενεζουέλα και το Iράν. 451.000 τόνοι εισάγονταν από τη Pουμανία.

Όταν, τον Σεπτέμβριο του 1939, κηρύχθηκε ο πόλεμος και οι υπερπόντιες εισαγωγές σταμάτησαν λόγω του αγγλογαλλικού ναυτικού αποκλεισμού, η γερμανική πετρελαϊκή οικονομία βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Γιατί, ναι μεν το 1939, εν όψει πολέμου, είχαν γίνει ως τον Σεπτέμβριο εισαγωγές 5.165.000 τόνων, δηλαδή κατά 200.000 τόνους περισσότερες από όσες όλο το προηγούμενο έτος, αλλά το 1940 οι εισαγωγές έπεσαν δραματικά: Mόνο 2.075.000 τόνοι κατορθώθηκε να εισαχθούν και αυτοί αποκλειστικά από ευρωπαϊκές χώρες: Ένα εκατομμύριο και πλέον τόνοι από τη Pουμανία και 619.000 από τη Σοβιετική Ένωση βάσει της γερμανοσιοβιετικής συμφωνίας του 1939. Φυσικά, οι εισαγωγές από τη Σοβιετική Ένωση σταμάτησαν μετά τις 22 Iουνίου 1941, όταν η Γερμανία επετέθη εναντίον της? όμως 256.300 τόνοι είχαν ήδη εισαχθεί τους πρώτους μήνες του 1941.

H Pουμανία ήταν το μόνο κράτος της Eυρώπης που μπορούσε να αναπληρώσει ένα μεγάλο μέρος των υπερπόντιων εισαγωγών της Γερμανίας. Tον Mάρτιο του 1939 οι δύο χώρες υπέγραψαν οικονομική συμφωνία και τον Mάιο του 1940 ειδική συμφωνία για το πετρέλαιο. Kατόπιν, οι δεσμοί των δύο χωρών έγιναν στενότεροι: Tον Aύγουστο του 1940 η Pουμανία έλαβε μέρος στη λεγόμενη «Διαιτησία της Bιέννης», για την επίλυση από τη Γερμανία και την Iταλία των εδαφικών διαφορών της με την Oυγγαρία για την Tρανσυλβανία (και δέχτηκε το δυσμενές γι’ αυτήν αποτέλεσμα) και στις 10 Oκτωβρίου 1940 τα γερμανικά στρατεύματα, υπό το πρόσχημα της εκπαιδευτικής αποστολής για τον ρουμανικό στρατό, κατέλαβαν τις πετρελαιοπηγές και τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο Πλοέστι. Aκολούθως, τον Nοέμβριο, η Pουμανία προσχώρησε στο Tριμερές Σύμφωνο και στο Σύμφωνο Aντι-Kομιντέρν και το 1941 εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση μαζί με τη Γερμανία. Aπό τότε, η πετρελαϊκή βιομηχανία της Ρουμανίας απετέλεσε βασικό στοιχείο της πολεμικής προσπάθειας του Pάιχ: Tο 1941 εξήγαγε 2.086.000 τόνους πετρελαίου στη Γερμανία και αυξανόμενες ποσότητες τα επόμενα χρόνια, έως ότου στο τέλος Aυγούστου του 1944, με την υποχώρηση από τη Pωσία, η Pουμανία κατελήφθη από τα σοβιετικά στρατεύματα και, έτσι, η Γερμανία στερήθηκε αυτή τη ζωτικής σημασίας πηγή εφοδιασμού της σε πετρέλαιο.

Πηγή: istoria.gr/sep02/3.htm

[/toggle] [/accordian]

 

Πάμε παρακάτω τώρα. Στο ίδιο ιστολόγιο, το naftemporiki.gr, με μια μέρα διαφορά, διαβάσαμε ένα ακόμα άρθρο (με τη συγκεκριμένη φωτογραφία) που φέρεται να επιβεβαιώνει τις καταγγελίες ότι διεξάγονται ψεκασμοί και από θαλάσσης. Κι έτσι ίσως εξηγούνται και κάποιοες «ουρές» που βλέπουμε στο Ιόνιο από τις φωτογραφίες της NASA, χειμώνα – καλοκαίρι, διαφορετικές από εκείνες τω αεροπλάνων, αλλά… σύννεφα δεν τα λες!

Μάλιστα η NASA έχει αναφερθεί σε αυτές τις ουρές πλοίων λέγοντας, «μοιάζουν με τα contrails των αεροπλάνων».  «Μοιάζουν», ε; Για φαντάσου!!!

Οι εκπομπές των πλοίων προκαλούν χιλιάδες πρόωρους θανάτους ετησίως

ekpompes-ploion-atmosfairiki-rupansiΤα επικίνδυνα νανοσωματίδια που εκπέμπονται από τα πλοία προκαλούν έως και δεκάδες χιλιάδες πρόωρους θανάτους κάθε χρόνο, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Λουντ στη Σουηδία.

Τα νανοσωματίδια έχουν επικίνδυνες επιπτώσεις για την ανθρώπινη υγεία, λόγω του μικροσκοπικού μεγέθους τους, το οποίο τους επιτρέπει να διεισδύουν βαθύτερα στο αναπνευστικό σύστημα και να προκαλούν πνευμονικές και καρδιαγγειακές παθήσεις.

«Πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια εκτίμησης του ποσοστού των νανοσωματιδίων που προέρχεται από τη θαλάσσια κυκλοφορία», δήλωσε ο ερευνητής Άνταμ Κρίστενσον.

«Οι διαφορετικοί τύποι των νανοσωματιδίων προηγουμένως δεν είχαν προσδιοριστεί, αλλά η νέα μέθοδος το κατέστησε δυνατό», πρόσθεσε.

Ο Κρίστενσον και οι συνεργάτες του ανέλυσαν τη ροή του αέρα σε ένα σημείο μέτρησης στη νότια Σουηδία, περνώντας πάνω από τη Βαλτική θάλασσα και καταλήγοντας σε ένα άλλο σημείο μέτρησης στις ακτές της Λιθουανίας. Ο άνεμος συχνά ταξιδεύει προς τα ανατολικά, μεταφέροντας τα σωματίδια για μεγάλες αποστάσεις προτού φτάσουν στο έδαφος μέσω της βροχής και εισέλθουν στα πνευμόνια μας.

Τα επίπεδα των νανοσωματιδίων συγκρίθηκαν προκειμένου να υπολογιστεί η αναλογία των εκπομπών που προέρχονται από τη θαλάσσια κυκλοφορία, καθώς και από τα αυτοκίνητα και άλλες πηγές. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι εκπομπές θαλάσσιας κυκλοφορίας στη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα, οι οποίες ήταν υπεύθυνες για το 50 τοις εκατό όλων των σωματιδίων, μπορούν να προκαλέσουν 10.000 πρόωρους θανάτους ετησίως, αν και περαιτέρω έρευνα είναι απαραίτητη.

«Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να συνεχίσουμε να θέτουμε αυστηρότερα όρια για τα οξείδια του αζώτου και το θείο που περιέχουν τα καύσιμα των πλοίων», καταλήγει ο Κρίστενσον στο σχετικό δελτίο τύπου.

Δε… δεν! Δεν υπάρχει λογική μην την ψάχνετε, αδίκως χάνετε ενέργεια και χρόνο. Ό,τι τους συμφέρει οικονομικά δεν λερώνει και ότι μας σκοτώνει δεν είναι οι ψεκασμοί, αλλά κάτι άλλο. Μην το ψάχνετε! Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια – η κανονική επιστήμη, γιατί η δική τους, σηκώνει μάλλον… φτύσιμο!

Add comment

Ακολουθείστε μας!

Μοιράστε το άρθρο – τη σελίδα!

Kατηγορίες

Ακολουθείστε μας!

Επειδή οι κοινοποιήσεις των σελίδων του facebook όσο πάνε και λιγοστεύουν, βάλτε την AllNewz στα αγαπημένα σας για να βλέπετε απευθείας τις νέες δημοσιεύσεις μας